Wielbiciele nazywają je pieszczotliwie Ra i Ga. Same mówią o sobie, że są jak ogień i ziemia. Różnią się i dopełniają jednocześnie – podobnie jak ich głosy. Muzyczny talent wyssały wraz z mlekiem matki, karnatyckiej śpiewaczki Smt. Meenakshi. Nic dziwnego, że Ranjani i Gayatri, które naukę śpiewu i gry na skrzypcach rozpoczęły już jako kilkulatki, zdobyły uznanie nie tylko w rodzimych Indiach. We wrześniu po raz pierwszy wystąpią w Polsce.

„Ranjani jest bardzo ostrożną osobą. Zanim poczyni jakikolwiek krok, zastanawia się kilkukrotnie. Jest też pełna pokory i świetnie przyjmuje krytykę” – opisuje siostrę Gayatri na łamach „The Times of India”. „Gayatri ma barwną osobowość. Jest żywa, dynamiczna i zawsze dociera do sedna sprawy. Jej olbrzymia pewność siebie i zdolność radzenia sobie ze wszystkim wciąż mnie zadziwia” – mówi Ranjani. Pomimo różnic, siostry przyznają, że zawsze było im ze sobą po drodze jako artystkom. Kiedy śpiewają, widać, że darzą się olbrzymim zaufaniem; że łączy je wręcz mistyczna więź. Zdecydowały się występować w duecie, bo wtedy czują się najsilniejsze. To, jak świetnie się uzupełniają, dodatkowo akcentuje występowanie w podobnych sari – zawsze są w tej samej kolorystyce, choć w stroju każdej z sióstr inna barwa jest dominująca.

Ranjani i Gayatri urodziły się w mieście Palakkada w stanie Kerala, w rodzinie głęboko osadzonej w południowoindyjskich tradycjach muzycznych. Już jako kilkulatki zaczęły naukę gry na skrzypcach u profesora Krishnaswamiego, śpiewu uczyła ich natomiast matka. Dość wcześnie zadebiutowały jako skrzypaczki – Ranjani miała zaledwie 13 lat, a Gayatri 10. Oprócz wspólnych występów mogły pochwalić się akompaniowaniem takim sławom muzyki karnatyckiej jak Pattamal czy Mangalampalli Balamuralikrishna.

Ra i Ga właściwie dorastały w sabhas, czyli salach koncertowych, w których można usłyszeć występy kultywujących tradycję muzyków. Kolejnym etapem dla młodych artystek była przeprowadzka do Ćennaju, mekki muzyki karnatyckiej. Tam zaczęły pobierać lekcje śpiewu u mistrza Narayanaswamiego. Podobno nie było łatwo – na początku guru odsyłał je z kwitkiem, bo uważał, że za dużo czasu spędzają na szkoleniu się w grze na skrzypcach, a nie na śpiewie. Dziewcząt to nie zniechęciło. Determinacja i ciężka praca opłaciły się. Dziś Ra i Ga to artystki wszechstronne – są mistrzyniami karnatyckiej sztuki wokalnej i gry na skrzypcach oraz świetnymi kompozytorkami, a na koncie mają pokaźny pakiet najważniejszych indyjskich nagród muzycznych.

Ich występy to kwintesencja Indii – kraju różnorodności. Ra i Ga śpiewają w wielu językach, między innymi w sanskrycie, hindi, marathi, tamilskim i gudżarati. Odwołują się do rozmaitych technik ornamentacyjnych i nawiązują do klasycznych pieśni, na przykład uduchowionych bhajan czy radosnych thukkad. Ich twórczość dąży do harmonii między dwoma typami emocjonalności charakterystycznymi dla sióstr, a tym samym również do harmonii między tajemnicą a tym, co zrozumiałe dla intelektu, między żywiołowością a kontemplacją oraz przeszłością a teraźniejszością. 

1 Ranjani Gayatri

Fot. materiały prasowe